غزل شمارهٔ ۱۸۹

اگر درمان کنم امکان ندارد که درد عشق تو درمان ندارد ز بحر عشق تو موجی نخیزد که در هر قطره صد طوفان ندارد غمت را پاک بازی می بباید که صد جان بخشد و یک جان ندارد به حسن رای خویش اندیشه کردم به حسن روی تو امکان ندارد فروگیرد جهان خورشید رویت اگر زلف تواش پنهان ندارد فلک گر صوفییی پیروزه پوش است ولی این هست او را کان ندارد اگرچه در جهان خورشید رویش به زیبایی خود تاوان ندارد چو نتواند که چون روی تو باشد بگو تا خویش سرگردان ندارد چو طوطی خط تو بر دهانت کسی بر نقطه صد برهان ندارد سر زلف تو چون گیرم که بی تو غمم چون زلف تو پایان ندارد لبت خونم چرا ریزد به دندان اگر بر من به خون دندان ندارد فرید امروز خوش خوان تر ز خطت خطی سرسبز در دیوان ندارد