غزل شمارهٔ ۳۰۷
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
هر که عزم عشق رویش می کند
عشق رویش همچو مویش می کند
هر که ندهد این جهان را سه طلاق
همچو دزد چار سویش می کند
او نیاید در طلب اما ز شوق
دل به صد جان جستجویش می کند
او نگردد نرم از اشکم ولیک
اشک دایم شست و شویش می کند
هر که از چوگان زلفش بوی یافت
بی سر و بن همچو گویش می کند
هر که در عشقش چو تیر راست شد
چون کمان زه در گلویش می کند
سرخ روی او بباید شد به قطع
هر که را عشق آرزویش می کند
سخت دل آهن نه بر آتش نگر
تا چگونه سرخ رویش می کند
از درش عطار را بویی رسید
آه از آنجا مشک بویش می کند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş