غزل شمارهٔ ۳۴۷

برق عشق از آتش و از خون جهد چون به جان و دل رسد بی چون جهد دل کسی دارد که در جانش ز عشق هر زمانی برق دیگرگون جهد کشتی ام بر آب دریا هست و من منتظر تا باد دریا چون جهد گر نباشد باد سخت از پیش و پس بو که این کشتی م با هامون جهد کشتی یی هرگز ازین دریای ژرف هیچ کس را جست تا اکنون جهد کی بود آخر که بادی در رسد در خم آن طره میگون جهد بوی زلف او به جان ما رسد دل ز دست صد بلا بیرون جهد خون عشقش هر شبی زآن می خورم تا رگم در عشق روز افزون جهد چون رگ عشق تو دارم خون بیار تا در آشامم که از رگ خون جهد گر کند عطار از زلفش رسن از میان چنبر گردون جهد