غزل شمارهٔ ۴۰۵

عشق تو مرا ستد ز من باز وافگند مرا ز جان و تن باز تا خاص خودم گرفت کلی می نگذارد مرا به من باز بگرفت مرا چنان که مویی نتوان آمد به خویشتن باز آن جامه که از تو جان ما یافت می نتوان کرد از شکن باز روزی ز شکن کنند بازش کز چهره ما شود کفن باز کی در تو رسد کسی که جاوید در راه تو ماند مرد و زن باز چون در تو نمی توان رسیدن نومید نمی توان شدن باز درد تو رسیده تمام است من بی تو دریده پیرهن باز چون لاف وصال تو می زنم من چون پرده کنم ازین سخن باز چون می دانم که روز آخر حسرت ماند ز من به تن باز از قرب تو کان وطنگهم بود دل مانده ز نفس راهزن باز عطار از آن وطن فتاده است او را برسان بدان وطن باز