غزل شمارهٔ ۴۱۱

ذره ای دوستی آن دمساز بهتر از صد هزار ساله نماز ذره ای دوستی بتافت از غیب آسمان را فکند در تک و تاز باز خورشید را که سلطانی است ذره ای عشق می دهد پرواز عشق اگر نیستی سر مویی نه حقیقت بیافتی نه مجاز ذره ای عشق زیر پرده دل برگشاید هزار پرده راز زیر هر پرده نقد تو گردد هر زمان صد جهان پر از اعزاز وی عجب زیر هر جهان که بود صد جهان عشق افتدت ز آغاز باز در هر جهان هزار جهان می شود کشف در نشیب و فراز گرچه هر لحظه صد جهان یابی خویش را ذره ای نیابی باز چون به یکدم تو گم شدی با خویش چون توانی شد آگه از دمساز تا تو هستی تو را به قطع او نیست ور نه ای فارغی ز ناز و نیاز او تو را نیست تا تو آن خودی با تو او نیست اینت کار دراز گر درین راه مرد کل طلبی هرچه داری همه بکل درباز می شنو از فرید حرف بلند وز بد و نیک خانه می پرداز