غزل شمارهٔ ۴۲۷

عشق آن باشد که غایت نبودش هم نهایت هم بدایت نبودش تا به کی گویم که آنجا کی رسم کی بود کی چون نهایت نبودش گر هزاران سال بر سر می روی همچنان می رو که غایت نبودش گر فرو استد کسی مرتد شود بعد از آن هرگز هدایت نبودش گر فرود آید به یک دل ذره ای تا به صد عالم سرایت نبودش صد هزاران خون بریزد همچو باد زانکه چون آتش حمایت نبودش نیستی خواهد که از هر نیک و بد از کسی شکر و شکایت نبودش تو مباش اصلا که اندر حق تو تا تو می باشی عنایت نبودش هر که بی پیری ازینجا دم زند کار بیرون از حکایت نبودش بر پی پیری برو تا پی بری کانکه تنها شد کفایت نبودش وانکه پیری می کشد بی دیده ای زین بتر هرگز جنایت نبودش چون نبیند پیر ره را گام گام کور باشد این ولایت نبودش سلطنت کی یابد ای عطار پیر تا رعیت را رعایت نبودش