غزل شمارهٔ ۴۴

ندای غیب به جان تو می رسد پیوست که پای در نه و کوتاه کن ز دنیی دست هزار بادیه در پیش بیش داری تو تو این چنین ز شراب غرور ماندی مست جهان پلی است بدان سوی جه که هر ساعت پدید آید ازین پل هزار جای شکست به پل برون نشود با چنین پلی کارت برو بجه ز چنین پل که نیست جای نشست چو سیل پل شکن از کوه سر فرود آرد بیوفتد پل و در زیر پل بمانی پست تو غافلی و به هفتاد پشت شد چو کمان تو خوش بخفته ای و تیر عمر رفت از شست اگر تو زار بگریی به صد هزاران چشم ز کار بیهده خویش جای آنت هست فرشته ای تو و دیوی سرشته در تو به هم گهی فرشته طلب گه بمانده دیو پرست هزار بار به نامرده طوطی جانت چگونه زین قفس آهنین تواند جست تو گرچه زنده ای امروز لیک در گوری چو تن به گور فرو رفت جان ز گور برست چو جان بمرد از این زندگانی ناخوش ز خود برید و میان خوشی به حق پیوست میان جشن بقا کرد نوش نوشش باد ز دست ساقی جان ساغر شراب الست دل آن دل است که چون از نهاد خویش گسست ز کبریای حق اندیشه می کند پیوست به حکم بند قبای فلک ز هم بگشاد دلی که از کمر معرفت میان در بست به زیر خاک بسی خواب داری ای عطار مخسب خیز چو عمر آمدت به نیمه شصت