غزل شمارهٔ ۴۴۵

ز دست رفت مرا بی تو روزگار دریغ چه یک دریغ که هر دم هزاربار دریغ به هرچه درنگرم بی تو صد هزار افسوس به هر نفس که زنم بی تو صد هزار دریغ دلی که آب وصالش به جوی بود روان بسوخت زآتش هجر تو زار زار دریغ چو لاله زار رخت شد ز چشم من بیرون ز خون چشم رخم شد چو لاله زار دریغ چو گل شکفته بدم پیش ازین ز شادی وصل به غم فرو شدم اکنون بنفشه وار دریغ ز دور چرخ خروش و ز بخت بد فریاد ز عمر رفته فغان و ز روزگار دریغ چه گویم از غم عهد جهان که تا که جهانست بنای عهد جهان نیست استوار دریغ اگر جهان جفاپیشه را وفا بودی مرا جدا نفکندی ز غمگسار دریغ دلت که گلشن تحقیق بود ای عطار بسوخت همچو دل لاله ز انتظار دریغ