غزل شمارهٔ ۴۶۳

خط مکش در وفا کزآن توام فتنه خط دلستان توام بی تو با چشم خون فشان همه شب در غم لعل درفشان توام از دهانت چو گوش را خبر است من چرا چشم بر دهان توام از تو تا برکنار ماند دلم بی تو چون موی از میان توام نیم جان داشتم غم تو بسوخت گر کنون زنده ام به جان توام روی خود ز آستین مپوش که من روی بر خاک آستان توام می ندانم من سبکدل هیچ تا چرا رایگان گران توام کینه گیری ز من نکو نبود چون تو دانی که مهربان توام چون زنم در هوای تو پر و بال که نه من مرغ آشیان توام همچو عطار مانده باده به دست کمترین سگ ز چاکران توام