غزل شمارهٔ ۵۸

لعلت از شهد و شکر نیکوتر است رویت از شمس و قمر نیکوتر است خادم زلف تو عنبر لایق است هندوی رویت بصر نیکوتر است حلقه های زلف سرگردانت را سر ز پا و پا ز سر نیکوتر است از مفرح ها دل بیمار را از لب تو گلشکر نیکوتر است بوسه ای را می دهم جانی به تو کار با تو سر به سر نیکوتر است رسته دندانت در بازار حسن استخوانی از گهر نیکوتر است هیچ بازاری چنان رسته ندید زانکه هریک زان دگر نیکوتر است عارضت کازرده گردد از نظر هر زمانی در نظر نیکوتر است چون کسی را بر میانت دست نیست دست با تو در کمر نیکوتر است چون لب لعلت نمک دارد بسی گر خورم چیزی جگر نیکوتر است کار رویم تا به تو رو کرده ام دور از رویت ز زر نیکوتر است گر دل عطار شد زیر و زبر دل ز تو زیر و زبر نیکوتر است