غزل شمارهٔ ۵۹۱

در چه طلسم است که ما مانده ایم با تو به هم وز تو جدا مانده ایم نی که تویی جمله و ما هیچ نه مانده تویی ما ز کجا مانده ایم از همه معنی چو تویی هرچه هست پس به چه معنی من و ما مانده ایم رشته چو یکتاست در اصلی که هست پس ز برای چه دوتا مانده ایم چون تو سزاوار وجودی و بس ما نه به حق نه به سزا مانده ایم چون همه تو ما همه هیچ آمدیم ای همه تو هیچ چرا مانده ایم چون همه نه با تو و نه بی توییم نه به بقا نه به فنا مانده ایم در خم چوگان سر زلف تو گوی صفت بی سر و پا مانده ایم پاک کن از ما دل ما زانکه ما سوخته خوف و رجا مانده ایم ما چو فریدیم نه نیک و نه بد کز دو جهان فرد تو را مانده ایم