غزل شمارهٔ ۶۲۰

ما گبر قدیم نامسلمانیم نام آور کفر و ننگ ایمانیم گه محرم کم زن خراباتیم گه همدم جاثلیق رهبانیم شیطان چو به ما رسد کله بنهد کز وسوسه اوستاد شیطانیم زان مرد نه ایم کز کسی ترسیم سر پای برهنگان دو جهانیم درمانده ایم و راه بس دور است ما راه به کار خود نمی دانیم ما چاره به کار خویش چون سازیم چو جمله به کار خویش حیرانیم کی باشد و کی بود که ناگاهی این پرده ز کار خویش بدرانیم هر پرده که بعد از آن پدید آید از آتش معرفت بسوزانیم زآنجا که درآمدیم از اول جان را سوی آن کمال برسانیم عطار شکسته را به یک دفعت از پرده هر دو کون برهانیم