غزل شمارهٔ ۷۲۸

ای پای دل ز عشق تو در گل بمانده از دیده دور گشته و در دل بمانده جانا عجب بمانده ام از خود که روز و شب تو با منی و من ز تو غافل بمانده کاری است پر عجایب و پوشیده کار تو باری است اوفتاده و مشکل بمانده دری نهفته ای تو به دریای عشق در ما از نهیب موج به ساحل بمانده جان ها ز یک شراب الست تو تا به حشر مست اوفتاده بر سر و در گل بمانده از یک شراب عشق تو بر لوح جان ما نه نقش حق نه صورت باطل بمانده مردان پاک رو ز درازی راه تو بی زاد و توشه بر سر منزل بمانده سرگشتکان کوی تو را در عتاب تو واحسرتا ز عشق تو حاصل بمانده خاک سگان کوی تو عطار تا ابد در شرح راه عشق تو مقبل بمانده