غزل شمارهٔ ۷۷۸

درآمد دوش دلدارم به یاری مرا گفتا بگو تا در چه کاری حرامت باد اگر بی ما زمانی برآوردی دمی یا می برآری چو با ما می توانی بود هر شب روا نبود که بی ما شب گذاری چو با ما غمگساری می توان کرد چرا با دیگری غم می گساری خوشی با دشمن ما در نشستی نباشد این دلیل دوستداری بدان می داریم کز عزت خویش تو را در خاک اندازم به خواری به تنهاییت بگذارم که تا تو بمانی تا ابد در بیقراری چو بشنیدم ز جانان این سخن ها بدو گفتم که دست از جمله داری ولیکن چون تو یار غمگنانی مرا از ننگ من برهان به یاری که گر عطار در هستی بماند برو گریند عالمیان به زاری