حکایت عابدی که در زمان موسی مشغول ریش خود بود

ع عطار نیشابوری
0 Altın Yaprak
عابدی بودست در وقت کلیم در عبادت بود روز و شب مقیم ذره ای ذوق و گشایش می نیافت ز آفتاب سینه تابش می نیافت داشت ریشی بس نکو آن نیک مرد گاه گاهی ریش خود را شانه کرد مرد عابد دید موسی را ز دور پیش او شد کای سپه سالار طور از برای حق کز حق کن سؤال تا چرا نه ذوق دارم من نه حال چون کلیم القصه شد بر کوه طور بازپرسید آن سخن حق گفت دور گوهر آنک از وصل ما درویش ماند دایما مشغول ریش خویش ماند موسی آمد قصه بر گفتا که چیست ریش خود می کند مرد و می گریست جبرییل آمد سوی موسی دوان گفت همی مشغول ریشی این زمان ریش اگر آراست در تشویش بود ور همی برکند هم درویش بود یک نفس بی او برآوردن خطاست چه به کژ زو بازمانی چه به راست از زریش خود برون ناآمده غرق این دریای خون ناآمده چون ز ریش خود بپردازی نخست عزم تو گردد درین دریا درست ور تو بااین ریش در دریا شوی هم ز ریش خویش ناپروا شوی

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.