(۴) حکایت لقمۀ حلال
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
رفیقی گفت با من کان فلانی
حلالی می خورد قوت جهانی
که جزیت از جهودان می ستاند
وز آنجا می خورد به زین که داند
بدو گفتم که من این می ندانم
من آن دانم که من ننگ جهانم
که باید صد جهود بس پریشان
که تا خواهند از من جزیت ایشان
تو گر کم کاستی خویش بینی
بسی از خود سگی را بیش بینی
وجودت با عدم درهم سرشتست
که این یک دوزخ و آن یک بهشتست
اگر یک بیخ ازین دوزخ نماندست
بسی سگ بسته آن کخ بماندست
اگر صد بار روزی غسل سازی
چو با خویشی نه جز نانمازی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş