حکایت شبلی که گاه مردن زنار بسته بود
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
وقت مردن بود شبلی بی قرار
چشم پوشیده دلی پر انتظار
در میان زنار حیرت بسته بود
بر سر خاکستری بنشسته بود
گه گرفتی اشک در خاکستر او
گاه خاکستر بکردی بر سر او
سایلی گفتش چنین وقتی که هست
دیده ای کس را که او زنار بست
گفت می سوزم چه سازم چون کنم
چون ز غیرت می گدازم چون کنم
جان من کز هر دو عالم چشم دوخت
این زمان از غیرت ابلیس سوخت
چون خطاب لعنتی او راست بس
از اضافت آید افسوسم به کس
مانده شبلی تفته و تشنه جگر
او به دیگر کس دهد چیزی دگر
گر تفاوت باشدت از دست شاه
سنگ با گوهر نه ای تو مرد راه
گر عزیز از گوهری از سنگ خوار
پس ندارد شاه اینجا هیچ کار
سنگ و گوهر را نه دشمن شو نه دوست
آن نظر کن تو که این از دست اوست
گر ترا سنگی زند معشوق مست
به که از غیری گهر آری به دست
مرد باید کز طلب در انتظار
هر زمانی جان کند در ره نثار
نه زمانی از طلب ساکن شود
نه دمی آسودنش ممکن شود
گر فرو افتد زمانی از طلب
مرتدی باشد درین ره بی ادب
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş