نکتهای که شیخ بصره از رابعه پرسید
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
رفت شیخ بصره پیش رابعه
گفت ای در عشق صاحب واقعه
نکته ای کز هیچ کس نشنیده ای
بر کسی نه خوانده ای نه دیده ای
آن ترا از خویشتن روشن شده ست
آن بگو کز شوق جان من شده ست
رابعه گفتش که ای شیخ زمان
چند پاره رشته بودم ریسمان
بردم و بفروختم خوش شد دلم
دو درست سیم آمد حاصلم
هر دو نگرفتم به یک دست آن زمان
این درین دستم گرفتم آن در آن
زانک ترسیدم که چون شد سیم جفت
راهزن گردد فرو نتوان گرفت
مرد دنیا جان و دل در خون نهد
صد هزاران دام دیگرگون نهد
تا به دست آرد جوی زر از حرام
چون به دست آرد بمیرد والسلام
وارث او را بود آن زر حلال
او بماند در غم و زور وبال
ای به زر سیمرغ را بفروخته
دل ز عشق زر چو شمع افروخته
چون درین ره می نگنجد موی در
نیست کس را گنج گنج و روی زر
گر قدم در ره نهی ای هم چو مور
از سر مویی بگیرندت به زور
چون سر مویی محابا روی نیست
هیچ کس را زهره این کوی نیست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş