شمارهٔ ۲۷
ع عطار نیشابوری
0
Altın Yaprak
دل دوش ز لعل همچو قندش میسوخت
جان نیز ز زلف چون کمندش میسوخت
خورشید سپر فکنده میرفت خجل
تا روز و شب تیره سپندش میسوخت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş