شمارهٔ ۷

در کفر من ای شیخ مده بیهده فتوا در عشق نداریم ز تکفیر تو پروا در عشق نهادم چو قدم پیر طریقت از کعبه کشانید مرا جانب رضوا جز مهر و وفا نیست در این راه عبادت جز صدق و صفا نیست در این مرحله تقوا از سیر و پیاز و عدس و تره گذشتیم المنت لله علی المن و سلوا آن کس که چشیده است ز سلوای مواهب شسته است دگر دست و دهان پاک ز حلوا هر لطف که داری صنما با دگران بخش جز روی تو ما هیچ نداریم تمنا در کعبه دل عشق رخت آمد و بشکست هر جا صنمی بود بر این کاخ معلا بر روی چو مینوی تو یک دانه خال است بیرون کشد از باغ بهشت آدم و حوا بخشنده روح است و شفای دل بیمار خوانندش از این رو به جهان خال مسیحا ای آیت حق آیتی از لطف تو دارد این طبع روان لطف سخن منطق گویا