Sırnaşık Hayat

Sözler dolanıp dururdu her mevsim biz, kelebekler gibi yaşardık her şeyi yaşardık ve şarkılar yetmezdi sevdalarımıza kurutulmuş kelebekler gibi dizilirdik kitapların tozlu sayfaları arasına. Kullanılmış mendil değerinde sözler buyruklar karşılamaya başlayınca gençliğimizi, anladık orada dolanıp her mevsim boğazımıza tıkılan sözlerin anlamını bir hiç üzre yaşamakmış ürpertisiz ve hayreti eksik bırakan lokmalarla azıklanmakmış şiir. Ve şair 'sefaletinden saltanatlar devşiren bir aylak.' İşte: 'Kurak bir mevsimden asma bahçeleri', 'dizelerden inciler dizen' şair bize bir hayret dahi veremez. bir kucak, sımsıcak, veremez. Sözler mevsimlere dolanıp boğazlara tıkandığında kalırız orada ahizelere yapışık iki kelimelik bir hitabı mehdi umarak nedense, çıralarla karışık bir ateşe dönüşünce hitap, bir kitap beklemeye başlarız. Bir kitap, seğirterek çıkılacak yokuşa bir yudum huzur olacak İşte öyledir, yılgının doruğundan bize seslenen dil budur, budur, işte huzurca konuşan huzurla okunan el-kitap ve bitap gözlerle okunan, okunan, okunan... Ayartıldık en sonunda budur zaten en büyük sermayemiz salınıp dururken hayata karşı bir nefeslik kudret kalsa da bizde biz, en alışık olmadığımız yerlerimizden kanarız. Kanarız ve sonra aldanışı kana kana içmek düşer bize de dağınık sokaklar geze durur saçlarımızda yorganları ıslatan terlerle geceler sahte hecelerle sırnaşırız. Sırnaşık bir hayata sarmaşık olmak ne kötü, sızılarımız sessiz ve ıssızız. İskambil ayakkabılarımızla çıkarız hayata 'şehrin yatık dansına' çağrılmışız, buna da çaresiz ve mecalsiziz. Bizi dizeler ayartır boşboğaz kelimelerle Şiir: Sırıtık dişlerle karşılar yenilgimizi biliriz mahsustan yaşamak düşmüştür bize de yaşarız öylesine, 'yaşamayı bileydim, yazar mıydım hiç şiir? ' Diyerek.