Yaşamak Kırılmaktır

I İçrek bir yenilgi büyütüyor şehvetimizi dalarken solgun dudaklarımızla ölgün ağızlara gölgelerin hüznü süzülüyor sonra saçlarımıza bir salyalık son bir nefes bırakıp gönlümüze keşkelerin hayıflığını düşürüyorlar. İşte! Bu hep böyle oluyor bir pişmanlık arkana baktığında hayat bir kırıklık başlı başına yaşamak Oysa, Süveyka'nın sarışın günlerinden kalma dokunaklı kelimeler, şehrin bulvarlarına kokuşmuş birer ceset olarak dikiliyor. Neondur şimdi, ışıklarla bezelidir soyluluk bir solukluk hüzün bırakıyor kaldırımlarda. Kalsa ah, o keşkelerin hayfı bununla keşke... Ne tuhaf kelime, dizelere imge, şiire dizedir hayıflanmalar. I Şimdi kaç atlı geçmişti kimbilir kuşanıp kılıçlarını, kusarak öfkelerini bıkmadan saldıran ileriye doğru, bakmadan arkalarına, Yedi elden gelerek kaçı düşerdi kimbilir, kaçı dökülürdü hayallerinden. I Salacaklar buralardan sallayacaklar beni, Dağlanacak değil buna yürekler, gözyaşları da akmayacak belki... Umudun bir çocuğun ağzında çiğnendiğini görerek öleceğim. Bir seher vakti ölülerle seçenekler hususunda tartışıp belkilerden kurtulacağım, belki? Yine de güzel diyecekler bana, söylediğim şarkıya, tutunduğum duaya, çıktığım kıza, yazdığım şiire de... Yaşamak arkana bakmaksa eğer, bir kırıklıktır ardındaki görünüş: Yaşamak kırılmaktır.