Mayıs Çiçeğim

Yeter artık çektiklerim bu mevsimlerden Bir Temmuz 'da çekip gitsen ne olur Ölüm en yakın sırdaşınken senin Ecel gelir benim kapımı vurur Vefasızların kahrıyla çürür bedenin Beyaz tenini sarmalar sessizce rüzgar Kül gibi savrularak uçar gidersin Çekilince zamanın kılıfından gerçekler Dost kalan bakışlarla gelsen ne olur Sorulunca hakikat kitabından gerçekler Vereceğin ilk cevap belki de sonun olur Bir kimliğe yenik düşer şimdi sevgiler Yarın kimliksizler gözlerine vurulur O zaman da bu yara kavrularak ilerler Girdabına prangalı yorgun gözlerim Uzak şehirlerde kalma ne olur Senin de solarsa Mayıs çiçeğin Koparsa hayata tutunduğun ipin Yüreğinde kor bir ateş kurulur İliklerinde mevsimsiz bir sonbahar Gözlerinden akan yaşı dondurur Asma anıları böyle boylu boyunca İçimde bir hatıra dursan ne olur Beni andığın herşey yalansa eğer Tutup boynumdan yere vursan ne olur Gözlerini gezdirip başka sevdalar için Beni korkaklardan bilsende olur Ama bilmezsin şair neden suskundur