Üzdüm, Kırdım Herşeyi

Üzdüm, kırdım herşeyi Heryerde birşeyi noksan bıraktım Ağladım kainat üstüme geldi Sustum sessizlikten çatlayacaktım Mavileri kıskandım güzellikten yana Tutuştu fikrimin kanat uçları Yeşillere merak saldı mevsimim Renkler sarardı birden içimde Sonra ağladım göçmen kuşları Üzdüm, kırdım herşeyi Kapımda şimdi herşeyin pişmanlığı Karalara bürünmüş gamlı gecede Gözlerimdeki ateş mahşer sıcağı Çünkü bir ömür geçti kapımdan Çalkalanıp durdum soğukluğumla Şiirlerim dondu keşfetmeden seni Bir avuç toprakla bir yol göründü Sinsi bir katil gibi geçtin kanımdan Üzdüm, kırdım herşeyi Etrafımda bir takım meraklı bakışlar Doğrusu yoruldum hayatın yükünden Saçlarıma beyazlar bırakan yıllar Yalnızlığımı dizdim taş taş yollara Adamlar,kadınlar, çocuklar gördüm Bilmediğim herşey geldi başıma Ömür bitti, dert besledi seneler Ümidi kayıplara karışmış gördüm