Hırça Mapası

sis vardı… masaldan bir sayfa çalmıştı gökyüzü. martılar bulutları lokma lokma koparıp denize bırakıyorlardı beyaz pamuk şekerleri gibi… rüzgâra ve suyun rengine bakmadan çıkıverdim yola yüreğim öyle dediğinden, aklımla görmek istemediğimden Sadece sevdiğimden… yıldızları gözüme doldurdum yıldız bulamadığımda ""kuasar""ları… körkapakları açıp odama su aldım su doldum…su OLdum…. binlerce yavru bıraktım engine, ana oldum, tuz oldum… yelken oldum, filikamı engine azâd ettim gitti.... kendim oldum. bedenimdeki usturmaçaları kopardım kayadan kayaya vuruldum… nasıl yaptım bilmem, hem dik hem yan durdum…. güvene tutundum, dalgaya verdim ruhumu sonsuz oldum… ""alesta"" diye bağırdım alesta! ! en dev fırtınanın soluğunda hazırdım…cesur oldum kaburgalarım açıldı sızıdan, kan verdim denize, karşılığında su aldım sakladım. saksıda çiçek sakınır gibi tuz oldum,tuz buz oldum… ama derinden çook bahtiyar..! bu özgürlüğün bedeli, bu ""kendin"" olmanın bedeli ""Eder""im eridi, ender miydim, enginde bir ''hiç'' mi? alaboralara Aşina daldım… geçmişim silindi tekne köpüklerinde pervanelerde döner kaldım… iki arada bir derede de devrile devrile gider..! ! manikaları kapattı aşk sudaki havayla yaşar oldum… balık oldum, yosun koktum taş renginde en masum tekne oldum koylarda en mütevekkil, en rüzgârda eğilen… en tehlikeli insan oldum denizlerde içimde ay ışığında ağlayan manası bilinmez bir erdem…. cıvadra gönderim kırıldı yılmadım…umursamadım… yana yattım yıkılmadım… demirleme vaktinde geldi, bu son… hırça mapaya dayandı zincirler işte bu son, ne hazin bir son! ... ne çıkar yolu kalmış okyanusların ne kendi olmanın saf tadı, suya gömülmüş teknemin adı soyadı… mavi umurumdan martı oldu gitti… tuzlu suyu, artık sevmiyorum… ben içimdeki limana sığınmaya gidiyorum