Kaybolmuşluklarda

yalnız kalan gölgeler nereye sığınır kim kabul eder hüznü söyleyin bana hazan yaprakları mı kadehlerde kaybolmuş bir yüz mü üşüdükçe hırçınlaşan dalgalar mı yoksa ruhunu satmış yarasalar mı sessizlik nereye kaçar keşmekeşten gecenin çarşafına dolanıp yıldızlara mı ölümün kokusunu bekleyen baykuşlara mı korkusundan sinmiş dillere mi söyleyin bana kim kabul eder yoksa toprakta unutulmuş bedenler mi mutluluklar neden terk eder yürekleri alıp başını nereye gider bir bebeğin annesine gülümsemesi sevgilinin elleri neden soğur gittikçe gözyaşları neden donar hissetmez neden her defasında solar kır çiçekleri söyleyin bana var mı bunların reçetesi isimler silinir zamanla hafızalardan renkler yaşamın elinde esirken gökkuşağı her gördüğünde üzülür üç gün yaşayan kelebekleri tanımaz olur gözler vazgeçilmezleri sonra bir gün bir günde aynadaki gözleri söyleyin bana silinen sevgiler mi yoksa yaşanılmayan ümitler mi zaman bohçasını yapmış yolcu sefere çıkan gemi misali dönmez olmuş artık gidenler cefasını çeken yıllar ardına düşmüş sefasını süren insanlara kırgın toprağın karnı aç nice aşklar gömülmüş sevgiyi hatmetmiş gözyaşlarından söyleyin bana yeter mi bir elin parmakları yok oluşun ardından el sallamaya