Kayıp Şairden Esintiler

durup tükenmeyen bir telaş içimizde gözlerimizde gülmeyen bir hüzün çocukların ağlamasında gizli soluksuz yaşanmak istenen oysa senle gülmek istiyorum ben çekip çıkar içimden sana ait söylenmemiş sözleri dudaklarım da pas tutmuş bir kilit avuçlarında saklı anahtarları çekip çıkar kör kuyulardan senli yaşanacak anları o anlar ki biraz hüzün,biraz mutluluk kaplı ne bir ses gelir senden ne de hayalin dolaşır tenimde sevgimi üç mandala değişmeden önce yaşamak var olmaktı ölüm topraktan ibaret sessiz bir bekleyişti senle olmak beni düşlere bırakma fırlatma sensizliğe yüreğinden çıkardığın çok eski bir aşk gibi. beni gözlerinde büyüttüğün gözbebeği gibi sakla sakla ki her gözünü açtığında ki gördüğün ben olayım ki bilirsin karanlıklarda kalınca acısı artar yalnızlığın o yalnızlığın ortasında oturur saklanırım gözlerine