Sensizliğin Ötesi

kopkoyu gecelerden daha koyularına kaçsam ta ki, yıldızların ışığı bile göstermese gölgemi ayın içine girip saklı kalsam gecelerce özleminden yanıp kaçamak bir göz kırpsam sana bazen hilal bazen dolunay … çok değil daha geçende çıktım ebem kuşağından ne güzeldi ruhumda sevişen renkler bir fırtına gibi estin devirdin hepsini kalbime biçare … Ah! ..talan olmuş yüreğim göz yaşlarımı tutarım /bakarım yüzüme gülümserim güçlükle aynadaki yüz ağlar simsiyah damlalar beni geceye boyarlar… hercai mor menekşelerdi topladığım ilmek ilmek yüreğime seni nakşederken belki de evet belki de bu yüzden çok sevdim seni annemin kollarımda sardığı çile iplikler takılıp aşkına sökülüp gittiler çileli ömrüm gibi petunyalarla ağlarken ardından… hıdrellezde yakılan ateş hala yanarken ardından kopup gelmedin küllerin arasından güller yenik düşmüş solarken hazanlarda içimde yediverenlerin açar… sana tuttuğum tüm dilek yıldızları birer birer kaydılar kalbimdeki gökyüzüne ve senin için diktiğim çiçeklerin tohumları çoktan torun torbaya karıştı, hacı leylekte göçemedi bu kış yeni baharlara ben gibi umudu yitik sessizce karanlıklarda… bir sen yoksun biliyor musun? bu hengamede ya da ben mi yokum acaba? /tanıdık gelmez hiçbir yüz aynadaki gözler gelir aklıma gözbebeklerime kaçar gözlerim sen olur tüm boşluklar uzanır tutamam yokluğunu… hüzünlü şarkıların melodileri bu kadar mı acıtabilirdi kalbimi zehrim olursun her güftede seni içerim bağrım yanar ben yanarım hangi iklim yaklaşsa yanıma kaçar senin yaşattığın mevsimi kıskanıp yağmurlardan sırılsıklam olurum alevlerinde sağanak sağanak… gözlerimde buğun tüter damarlarım boşanır çorak topraklar kana kana içer benden akan aşkınla, /ay bana küser /erir bedenim /yok olurum SEN SİZ LİK TE sessiz sessiz