Yaralı Hayvanlar

ağır ölümlerdik hızın kanatlarında sadece korkuydu bizi besleyen ateşin ağzında yaşıyorduk gövdeyi teni adımlıyorduk ateşin küllerinde geceden sonrayı hiç bilmiyorduk unutmuştuk nasıl sevdiğimizi yaralı hayvanlardı aşklarımız da yaralı hayvanlardık aşklarımızda kendimizi ötekiyle değişiyorduk çoğaldı yüzlerimiz azlığımızda başkasıydık başkasını bilmeyen ne çoktuk, var mıydık, sanıyorduk uzun yolduk, yorulduk sesimizi ormanları gömüp dallarımıza sessizliğin köklerinde uyuduk çürüdü sessizlikte köklerimiz de değmeden okşadık etin yılanlarını sanal sevişmelerin karanlığında kalbimize buzdan şatolar kurduk şatoların buz tutmuş kalplerinde gövdenin ağzından öpüyorduk ateşi yaralı hayvanlardık inlerimizde korkuydu kanımızın yorgun bekçisi korkuydu bekleyen kanımızın evini zamanı yitirdik an’a sıkıştık mermeri tırmalıyor içimizdeki hayvan tümcesini yırtan bir kağıt gibi kağıdını yırtan şaşkın bir tümce gibi söküyoruz hayatın ilmeklerini giyecek ben’imiz yok yalandan başka