Ateşte Kor Olup Bitmekti Dileğim

ateşte kor olup bitmekti dileğim. hayatın; köpüksüz ve huzurlu olduğu bir durgunlukta ani bastıran yağmurla gelen günün ilk ıslaklığına yenilmek evlerde ışıklar sönüyordu çünkü dalda kırılan rüzgâr goncasını tarlaya sunan çiçek gibi geceye devrilip bedenler evlerde ışıklar sönüyordu [ sizin coşkunuz seyirlik bir film gibi vururken şehrin kayalıklarına. temmuz katlanılmaz bir döneme açıyor dilini; basit ve ihtilal müttefiki bir mevsimin sıvasına dökülen yaprak sarısı gibi asit duyguyla ] bugün, hayatın bütün varsıllığı ipiltili geçkinlikler ardından kırılmış umutlardır her şey eğilir. dizinden vurulan bir ceylan gibi ruh da bir gün devrilir sevgili olup yara alıp hüzün akıp devrilmeden arınmaktı ateşte kor olup bitmekti dileğim hayatın köpüksüz ve huzurlu olduğu bir durgunlukta ani bastıran yağmurla gelen günün ilk ıslaklığına yenilmek.