شمارهٔ ۱۱۳
آ آذر بیگدلی
0
Altın Yaprak
مهی که مایه شادی عالم است غمش
بود شکایت بسیار من ز لطف کمش
مرا فراق وی آن روز کشت و می ترسم
که روز حشر به قتلم کنند متهمش
منش ستمگری آموختم ندانستم
که من نخست دهم جان به خواری از ستمش
فگند تیغ و یم سر بپای او شادم
که بر نداشتم آن روز هم سر از قدمش
فغان که روز فراقم زمان زمان آمد
بیاد سوی رقیبان نگاه دمبدمش
فگند عشق به بتخانه یی مرا کز ناز
ندیده گوشه ی چشمی برهمن از صنمش
چه مرغ نامه ام آذر برد بکوی بتی
که نیست باک ز قتل کبوتر حرمش
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş