شمارهٔ ۱۱۹

منت جفا ز وفا برگزیده آمده ام تو را گمان که وفایت شنیده آمده ام مرا چه بیم ز کشتن دهی که من خود را بر آستانه تو کشته دیده آمده ام ز دست من چه کشی دامن این همان دست است که من ز دامن خوبان کشیده آمده ام در قفس به رخ من مبند آن مرغم که فصل گل ز گلستان پریده آمده ام مرا به گوشه چشمی نمی نوازی و من ز جلوه گاه غزالان رمیده آمده ام به لب نمی رسدت خنده بر من این ظلم است که جان ز شوق تو بر لب رسیده آمده ام مپوش چاک گریبان ز من که من همه جا به این امید گریبان دریده آمده ام شنیده ام ز ستم کشته ای تو آذر را ز اضطراب دلم آرمیده آمده ام