شمارهٔ ۱۷۵
آ آذر بیگدلی
0
Altın Yaprak
بدو زلف تو که یکسر دل مبتلا نشسته
همه حیرتم که آیا دل من کجا نشسته
بهمین امید هر شب بره تو می نشینم
که تو بیوفا بپرسی که دگر چرا نشسته
چکنم ز رشک یا رب چو بروز حشر بینم
که هزار کشته آنجا پی خونبها نشسته
شب و شاهد و چغانه من و باده ی مغانه
تو ببین که نقش طالع چه بمدعا نشسته
بچمن گلی ندیدم که جدا ز خار باشد
عجب است اینکه آذر ز گلشن جدا نشسته
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş