شمارهٔ ۲۳ - حکایت

درختی کهن بود در بیشه ای ندیده به تن زخمی از تیشه ای بلند و قوی پنجه سخت و سطبر به دامانش آویخته دست ابر فراتر ز نه آسمان پایه اش فرو خفته خورشید در سایه اش ز هر مرغ کاندر جهان نام داشت به هر برگی از شاخش آرام داشت کشان از دو سو سرگشاده کمین به گاو سپهر و به گاو زمین هم آن را در افتاده بر شاخ شاخ هم این را ز ریشه کمر شاخ شاخ به پا چون ز ایام بندی ندید به گردن ز گردون کمندی ندید ببالید و گفت آن همایون درخت چو من کیست امروز آزاده بخت منم آن فلک سیر خاکی نژاد که نز آب ترسم نه ز آتش نه باد نه از موج طوفان نوحم خبر نه از صرصر قوم عادم حذر نه از نار نمرود اندیشه ام که در آب محکم بود ریشه ام همان بود آن بادش اندر دماغ همان بود آن باده اش در ایاغ که ناگه ز یکسو درخت افگنی گرفته به کف پاره آهنی کمر بسته بر کندن آن درخت دل و روی چون آهن و روی سخت درختش در آن کار چون دید چست بگفت ای تو را بازوی عقل سست به خود گر گمانت ز سختی روست مرا هم چو روی تو سخت است پوست چو از سودن آهنت سود نیست ازین آتش بهره جز دود نیست درخت افگن از آن درخت بلند به نیروی سر پنچه شاخی فگند بر آن آهنین تیشه شعله بار یکی دسته ز آن شاخ کرد استوار به سوی درخت آمد آنگه فراز ز تیشه زبان بر درختش دراز سر تیشه زد چون به پای درخت درخت آهی از دل برآورد سخت به یک چشم بر همزد آن زورمند درخت سرافراز از پافگند چو افتاد آن نخل از آن بوستان برآمد فغانش که ای دوستان مرا ناله کی از درخت افگن است که هر ناخوشی بر من است از من است