شمارهٔ ۵۱
آ آذر بیگدلی
0
Altın Yaprak
وفا نگر که وفایی ندیده از صیاد
بدام ماندم و از آشیان نکردم یاد
گرم نه دست وفا پای بست کرده چرا
پرم نبسته کسی و نمیشوم آزاد
اسیر دامم و خلقی ز ناله ام نالان
نداشت در چمننم هرگز این اثر فریاد
اگر چه گشت خراب آشیان کاسیر شدم
ولی شد از نفس دلکشم قفس آباد
نه گل بشاخ و نه بلبل در آشیان افسوس
که خاد با زغن افگنده عیش را بنیاد
خوش آنکه باد صبا آتش گل افروزد
که آب دیده ی من خاک باغ داد بباد
ولی بکنج قفس مانده من چو آید گل
نوید آمدن او بمن که خواهد داد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş