شمارهٔ ۷۳

شبی که غیر در آن آستان نمی ماند مرا شکایتی از پاسبان نمی ماند ز پنج روزه تماشای گل دریغ مدار که باغ گل به تو ای باغبان نمی ماند به دامت آیم و دانم که مرغ هیچ چمن ز شوق دام تو در آشیان نمی ماند فغان که راز محبت به سینه می خواهم نهان کنم ز تو اما نهان نمی ماند به مصلحت کنم اظهار رنجش ار دانم که بعد از آشتی او بدگمان نمی ماند ز مهر او ز کسانم غمی نمی دارم که ماه من به کسی مهربان نمی ماند دلت مباد غمین از شکایتم خوش باش بماند آنچه به دل بر زبان نمی ماند فتاد کار به آه شبانه ام فرداست که روز خوش به تو ای آسمان نمی ماند رساند مژده وصل تو قاصد و خجل است چگونه شاد شوم کاین به آن نمی ماند فغان که اشک من امشب اگر به روز وداع به جا غباری ازین کاروان نمی ماند خوشم ز گریه به کویش ز بهر غیر آنجا ز نقش پای من آذر نشان نمی ماند