Yeter Ki Bulsun İklimi

Beklediğimin gelme olasılığı kar telaşı altında üşürken eli böğründe kalır sözlerimin iyimserliğim buz keser çatlar bekleyen bakışım kırmızı Yeter ki yansın vuslat ışığı Rüzgarım yalnızlığa küser Beklentilerim çocukça ki şeker gönül alan gülümseme Merhaba bilincime ferahlık kibirli gölgelere uzak hazine Göğsünde çatlayan ince öksürük zehir zemberek oldukça Düştüğü anı lekeleyen haber ardından dökülen veda sözleri vakit dolduğunda çürük bir diş gibi ağzıma düşer dağlar içimi umarsızlık Yeter ki gelsin gül mevsimi ne hançer ne düğün ne aşk hiçbir şey küçük bir çocuğun gözlerindeki masumiyet kadar hayata çağırmaz belleğimi Hiçbir ağrı uzun yolculuğun ertelenmesine neden olamaz Yatağını bulmuş asi ırmak çırılçıplak denize akar Kara kış zamanı isyankar içimi ısıtan gülüşünü koşulsuz bekleme günü hiçbir deprem sarsamaz kalbimi günlerin hoş geldiği mevsimi görmemek olasılığı kadar yeter ki bulsun iklimi hayat rengarenk akar