فصل ۴۳

و الذین جاهدوا فینا گفتم دهقان و کمانگر و بازرگان و هر پیشه وری که هست چون متأمل دقایق پیشه خود نباشد و شب و روز در اندیشه آن نباشند ایشان را از آن کار بهره نباشد چون کار این عالم سرسری نمی باید کردن که سرسری حاصل نمی شود مسلمانی را نمی دانم که چنین کار پسمانده است که سرسری حاصل شود| آخر در آن کارهای دیگر می کوشی اگر چه نانت نباشد و خوش دل می باشی که من خود چنین دقایق در این پیشه خود می دانم عجب اگر مجاهده در اسلام کنی تو را در آن گشایشی ندهیم که تو خوش دل باشی چندین مجاهده در این کارهای دیگر می کنی اگر بهر توشه راه آخرت کاری نمی کنی همه به وقت مرگ پدید آید که بادی بوده است و هیچ حاصل ندارد و تو چندین جان کنده در وی پس بیا تا غنیمت شمریم آن حالت را و آن دم را که از بهر رضای الله آریم و همچون تخمی دانیم که در خاک اندازیم و در آن سعی می کنیم و هر ساعتی دل بر آن می نهیم تا روزی ببینیم که چه بر دارد پس در دل هرکسی که به آرزوی رضای الله باز شود آرزوی او رسول خوشی عالم غیب است که او را آگه می کند از خوشی های خویش تا در آن عالم چون برود در آرزوها برای او بگشایند که آن را نه چشم کسی دیده باشد و نه بر دل کسی گذشته باشد ما لا عین رأت و لا اذن سمعت و لا خطر علی قلب بشر یوم تمور السماء مورا رقعه طبع تو را در خریطه کالبد تو نهادهایم تا هر ساعتی خطوط خوشی های عالم غیب ما می خوانی آنچ در لوح محفوظ ثبت کرده ایم که چند عدد مهمان به جایی فرو خواهیم آوردن از آنجای به عالمی دیگر نقلشان خواهیم کردن آنگاه این سرایچه را ویران کنیم و سرایچه دیگر بنا کنیم تا ایشان را در آنجا مهمانداری کنیم تا ایشان هم در آنجا قدر خود بدانند که به چه ارزند و شایسته فروآورد کجااند و بی ادبی و باادبی خود بدانند بل الإنسان علی نفسه بصیرة در این میان نور الدین آه کرد و بگریست آن یکی دیگر در روی افتاد می گریست و دیگران گریه برداشتند و گریه بر من نیز افتاد که حال ما چه خواهد شد و هم بر آن ختم کردیم و الله اعلم