فصل ۵۸

یا أیها الذین آمنوا اتقوا الله و قولوا قولا سدیدا یصلح لکم أعمالکم من پریشان شده بودم و خود را به هیچ کویی بازنمی یافتم در خود نظر کردم دیدم که در هر جزو من صد هزار ریاحین گوناگون غیبی از هر جزو من می برستی و آب آب و لطافت هوا و حور و سماع از آنجا قابل بود که الله بیرون آوردی باز چون وضو می ساختم در هر عضو خود که آب می مالیدم می دیدم که طهارت آن جهانی و نور آن جهانی و پیرایه های اهل بهشت از اعضای من بیرون می آورد به سبب تسبیح هایی که در وضو می خواندم یا أیها الذین آمنوا اتقوا الله چون پریشان منبسطم و پای بر هیچ جای ندارم نخست خود را هست کنم و عقد کنم و موجود کنم از گروش که آمنوا و بر روی آب الله انگشت اندر کنم و خود را جمع کنم و ببینم که چه چیزم آنگاه آب حیا و ترس از الله که عبارت از وی اتقوا الله آید با این درخت و نهال گروش بپیوندانم تا هوای صور خوش و فکر خوش و خطرات خوش که عبارت از وی و قولوا قولا سدیدا آید بدان درخت گروش بپیوندد آنگاه اصل ایمان قوت کند و شاخ سبز زمردین از شاخ یاقوت زبان سر برزند عبارت از وی کلمه ٰی طیبه آید برآن شاخ و برآن برگ ها و برآن میوه های نماز و زکات و طهارت و روزه و مرحمت و انصاف و عدل و راستی بروید و فرشتگان این نعم را بدان جهان می برند تا بنده چون بدان جهان پیوندد کار او به سامان شود و عبارت از وی این آید که یصلح لکم اعمالکم تا قرارگاهی ‍تان پدید آید و بدانید که کجا می باشید و بر چه کار می باشید نه چون خاکستر باشید که بر روی آبی می روید و یک ساعت چون گل تیره باشید که به یکی کویی فرومی روید و می نشنیدیت که یا أیها الذین آمنوا اتقوا الله گفتم هان ای مؤمنان شما را کجا طلبیم نشان شما از کدام روش پرسیم آخر گروش را جایی باید که چنگ در زده باشد و پیشنهادیش باشد شما را از کدام پیشنهاد پرسیم إنا عرضنا الأمانة یعنی ما را می گویی که شما را سروری دهیم وشما متواضع باشید و قوت تنفیذ مراد و هوا دهیم و ترک مراد و هوا گویید و شما را فضل دهیم فضل خود را مبینید و این نیک دشوار است آسمان گفت همچون راکعانم از این خوف بیم است که شکسته شوم و از پای درافتم