شمارهٔ ۲۰۶ - ای زن

جوان بخت و جهان آرایی ای زن جمال و زینت دنیایی ای زن صدف خانه است و صاحبخانه غواص تو در وی گوهر یکتایی ای زن تو یکتا گوهری در درج خانه وزان بهتر که گوهرزایی ای زن تو در عین لطافت زورمندی تو هم گوهر تو هم دریایی ای زن چو مغز اندر سر و چون هوش در مغز به جا و لایق و شایایی ای زن تو نور دیده روشندلانی ازیرا درخور و دربایی ای زن طبیعت خود چو کانی پر ز لفظ است تو آن الفاظ را معنایی ای زن تعالی الله که در باغ نکویی چو گل پاکیزه و زیبایی ای زن خطا گفتم ز گل نیکوتری تو که هم زیبا و هم دانایی ای زن ترا حاجت به آرایش نباشد که خود پا تا به سر آرایی ای زن نعیم زندگی را با تو بینم همانا نور چشم مایی ای زن معمای جهان حل کردی و باز تو خود اصل معماهایی ای زن نبودی زندگی گر زن نبودی وجود خلق را مبدایی ای زن بنای نیک بختی را به گیتی تو هم معمار و هم بنایی ای زن کواکب جمله تن کوشند چون تو شبانگه گرم لالالایی ای زن بغلتد اشک انجم چون بر طفل تو چشم از خواب خوش بگشایی ای زن طبیعت جذبه عشق از تو آموخت که تو خود عشق را مبنایی ای زن طبایع گاه لطف و گاه قهرند تو لطف از فرق سر تا پایی ای زن بهشت واقعی جایی ست کز مهر تو با فرزندگان آنجایی ای زن تواضع را چو خیزی پیش شوهر همایون شاخه طوبایی ای زن دریغا گر تو با این هوش و ادراک به جهل از این فزون تر پایی ای زن دریغا کز حساب خود وطن را به نیمه تن فلج فرمایی ای زن بزرگا شهریارا کامر فرمود کز این بیغوله بیرون آیی ای زن به شاه پهلوی از جان دعا گوی اگر پنهان و گر پیدایی ای زن ثنای بانو و شه دخت و شه پور بگو گر پیر اگر برنایی ای زن سوی علم و هنر بشتاب و کن شکر که در این دوره والایی ای زن حجاب شرم و عفت بیش تر کن کنون کآزاد ره پیمایی ای زن به کار علم و عفت کوش امروز که مام مردم فردایی ای زن