شمارهٔ ۱۲ - بنای تخت‌جمشید

م ملک‌الشعرا بهار
0 Altın Yaprak
پادشه ملک ستان داریوش چون که بپرداخت ز بنگاه شوش تاخت سوی پارس به عزت سمند تا کند از سنگ بنایی بلند تافت عنان بر طرف مرودشت یک تنه بر پایه کوهی گذشت پایگهی دید بلند و فراخ جایگه دخمه و ایوان و کاخ سبزه و گل فرش ره مرغ زار آب و هوا گشته به هم سازگار گفت ببرند بر آن سخت کوه پهن یکی تختگه باشکوه وز بر آن عرصه موزون نهاد طرح یکی قصر همایون نهاد سنگ تراشان ز هنرپروری دست گشادند بخارا دری جرز نهادند ز سنگ وزین نقب گشادند به زیر زمین تخم ستون ها به زمین کاشتند سبز نمودند و برافراشتند تیشه کران تیشه به چندن زدند پتک زنان پتک بر آهن زدند کوره پزان خشت خزف ساختند اره کشان سرو بینداختند چهره نگاران به سرانگشت هوش نقر نمودند بخارا نقوش هر طرفی سنگ سیه جان گرفت راست شد و پیکر انسان گرفت هر قدم از تیشه صاحب فنون جانوری جست ز سنگی برون چون که شد آراسته اسباب کار شاه بفرمود به آموزگار تا دو سه صندوق ز سنگ سیاه نرم بسفتند در آن کارگاه داشت شهنشاه دوگنج گران یافته آن هر دو به رنج گران بود یکی گنج هنرهای او دیگر گنج خرد و رای او بود یکی گنج شهنشاهیش گنج دگر گنج وطن خواهیش تا لب دانوب ز هندوستان وز در چین تا حبش و قیروان گنج خرد صورت شیری سترگ پنجه فرو برده به گاوی بزرگ پند نکو داده خردمند را سکه به زر ساخته این پند را یعنی اگرهست به ملکت نیاز شیرصفت قوت سرپنجه ساز خواهی اگر ملک بپاید همی قوت شیریت بباید همی گفت نبشتند شه دادگر نامه آن گنج به سیم به زر چون که بیاراست به فرهنگشان کرد نهان در شکم سنگشان

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.