شمارهٔ ۲۱۷ - درود به پوشکین

درود بر تو و فضل و کمالت ای پوشکین به طبع نازک و لطف خیالت ای پوشکین نیافت عمر تو با روز مردنت پایان کنون بود صد و پنجاه سالت ای پوشکین تویی ز ما صد و پنجاه پایه بالاتر بریم رشک به جاه و جلالت ای پوشکین مرا هنوز نزاییده مام دهر اما رسیده ای تو به اوج کمالت ای پوشکین جنین دهرم و خون می مکم ز ناف حیات تو جاودانی و نبود زوالت ای پوشکین ببال نغمه موزون خود ببال و بپر سوی ابد که گشاده است بالت ای پوشکین بچم بر اوج اثیر جلال خویش و مباش به یاد زندگی پر ملالت ای پوشکین سعادت بشر آرمان و ایده آل تو بود درود بر تو و بر ایده آلت ای پوشکین