شمارهٔ ۱۵۱ - دریغ و آه امین

دریغ و درد که در عین نیکخواهی و مهر نهفت رخ ز رفیقان نیکخواه امین دریغ و آه که در نیم شب به مرگ فجا رسید روز حیاتش به شامگاه امین جدا شد از بر یاران به نیمه راه حیات نبود اگرچه ز یاران نیمه راه امین امین تجار آن سید ستوده که بود تمام عمر به نزد گدا و شاه امین پناه خلق سر خاندان حبیب الله غنوده در کنف رحمت اله امین نبرده بود ز راهش چو خواجگان دگر غرور دولت و سودای مال و جاه امین بعین عز و غنا می توان شدن درویش گر این سخن نپذیری بود گواه امین به روز حادثه داد امتحان بسی که کند پی دفاع وطن کار صد سپاه امین ز جان و مال و کسان جمله دست شست و برفت زمان هجرت و آن دوره سیاه امین ز حبس و نفی نرنجید و راه کج نگرفت که صدق و راستیش بود تکیه گاه امین شمار سال وفاتش یکی ز یاران خواست بهار غمزده گفتا دریغ و آه امین