Mersiye-i Sultân Süleymân Hân

Ey pây-bend-i dâmgeh-i kayd-ı nâm u neng Tâ key hevâ-yı meşgale-i dehr-i bî-direng Añ ol güni ki âhir olup nev-bahâr-ı ‘ömr Berg-i hazâne dönse gerek rûy-ı lâle-reng Âhir mekânuñ olsa gerek cür’a gibi hâk Devrân elinden irse gerek câm-ı ‘ayşa seng İnsân odur ki âyîneveş kalbi sâf ola Sîneñde n’eyler âdem iseñ kîne-i peleng İbret gözinde niceye dek gaflet uyhusı Yitmez mi saña vâkı’a-i Şâh-ı şîr-ceng Ol şeh-süvâr-ı mülk-i sa’âdet ki rahşına Cevlân deminde ‘arsa-i âlem gelürdi teng Baş egdi âb-ı tîgina küffâr-ı Üngürûs Şemşîri gevherini pesend eyledi Freng Yüz yire kodı lutf ile gül-berg-i ter gibi Sandûka saldı hâzin-i devrân güher gibi