Kasım Yorgunluğu

Bir kasım yorgunluğu çöker Akşamüstleri kefenine girer Uzağım… anlarsın yalnızlığımı Anlarsın ve sessiz bir geceye kaçarsın Neden en çok gidenlerden oluruz Bir yerden bir yere Ve hep neden bir yerler kaçar bizden sessizce… Ben sensizliğin uykusuna yatar Kapatırım ışıklarını ruhumun Gece haracını ister Yağmuruyla uykularımı böler Gözlerim kelepçelenir sözlerine Ben bakıp da göremediğin her yerdeyim Susup kaldığın her sözde… Hiç göç almayan hep veren bir kent gibi ziyanım. Yıkılmış bir ev gibi viran Boş bir türkü söylerim Boş bir hayale girer susarım… Gecenin koynunda beslenirim Haram sütünü emerim defalarca ellenmiş göğsünden Taşlarda ezerim sesimi Sessizliğimi böler çığlığım. İç kanatan bir sis altında kalır koca şehir Ben koca bir şehrin altında kalırım. Şehrin damarlarında kan değil irin dolaşır Mağlup bir ordu gibi yağmalanırım Yağmalandıkça sunulurum masalara bir fahişe gibi. Bir kasım yorgunluğu çöker Bir sözün bin susuşa gebe kaldığı an gelir Ben…be…b…n