Yalnızlık

Süzülür eleğinden gökyüzünün yıldızlar Bir şehir kurulur karşılarda her gece İçinden bir çocuk meyleder düşünmeden şehre Akrobatı arar, palyaçoyu sorar gözleri önce... Işıklarca çoğalırken belirsizlikler gizlerde Büyüyüverir çocuk bakmışsın sen olmuş ellerinde Ve erimeye başlar mum misali günbegün sen de sen Sensizliğin hızla karışırken koyu bir kimsesizliğe... Bir gün aniden açılır gözlerin bilmem kaçıncı sahnede Ta ki o ışıkların bir parçası olduğunu hissettiğinde Ne kadar çok tanınsan ve ne kadar çok tanısan bile Kaderindir yalnızlık, değişmez, bu çadır tiyatrosunun herhangi bir yerinde...