Kime Ölsem Kimin Umurunda

ruhu içinden çıkartılmış gövdeydim bir boşluğu doldururdum çoktan tükenmiş kapıyı çalma sebebim kendimi arama gayretimdendi buna ben bile inanabilirdim diyebilirdim yoktum ben hakları gasp edilmiş bir melektim boşaltırdım içimden mektepler boşalır kan kusar kin tutmazdım inancım tamdı çalınacaktı bir gün benim de kapım diye sesli düşünen biriydim batıl olan kusurlu olandı kusurlu biriydim bunu kendime bile itiraf edemezdim inattım ben kelimeleri tekrar eder solculuk oynar bazen de küser gidip yakasına yapışayım sarsayım derdim seni küçük prens uyan derdim uyan uyanmazdı yüzeye vardıkça dinginlik artardı sıradanlık da artar kendime bile eğilemezdim kibrimden değil kendimden kurtulmak istemediğimdendi diye söylenebilirdim nedensiz baş ağrısıydım badireler atlatmış sessiz durur ders çalışır türlü numaralar ederdim sağ kaşımın üzerinde bir kara hastalık gibiydi çekildiydi tomografi sonuç yoktu ağrı da benimle gelecekti daktilo yazmıştı bunu ter kokardı daha soğuk olduğunda ve önümü kapattığımda korkuyorum diye bağırırdım ey sevgili korku geçmişimden gelecekten devletten yanlış bırakılmıştım bir kez dünya denen karanlığa adımı sorsan kim bilir diye söyleyemeyebilirdim boşunaydı çünkü beklemek sinirlerim alınmıştı yoklukla kutsanmışım artık gelen geçen bakardı itiraf etmek zordu ama kapım çalınsa yine de korkmuyorum benden sonra ölüm mü bir makastar biçse ruhumu artık ölemem ben