Kül Ve Veda

Derinine indiğim kuyu gülümü em Çerçevenin tam ortasında yorgun bir atlı onlar hep bir söküğü dikerdiler Söküp yine dikerdiler Islaktılar, yaşlarına gömüp başlarını Derin koridorları yürümekle yorgun Ağlardılar, kederle birdiler Eski bir yolu yorardılar Bekçisiydiler evlerinin beklerdiler Sabahları ışıksız, geceyle esmer Havalandırır yine havalandırırdılar Bana öyle dokun öyle birik ki Nemlensin bastığım toprak Bir mabet gibi dikilsin karşıma aşk Aldığım nefes ol Aldığım nefes tenime ak Sayfama bahar gelsin Sayfama bahar gelmiş Dutluğa, sulara, çocukluğa Ben sayfamı hep sevdim