Şair Nef'i Sokağı

kimse kendi değildir bu ruh da benim değildir kışkırtılmış bir vakitle odalarda balkonlarda salonlarda rujsuz dudaklarımda pembesi öğlenin eksik bir yüz yüzümde öyle olsun kindir Ankara ortasında durur el açar kapıdan kovduğuna nefret sıkı tutunun kendinize kendinize şairler bahçesi gri siyah herkes sis ve ihtiras sis ve ihtiras küvetten boşalan kir ama hep var zilleri hep bir elden öbür ele araba mezarlığına benzer düşleri gelmeye korkarlar gitmeden baktırmak gibi bir dertle yaşlılıkta acılarına erkeği kadını mezun hüzünden bir atlıyla gelir kibirleri hâlâ (düzgün olacaklar ya) kalpleri doğru olsun alacaklı silsin defterden kirlerini Eylül… Yesenin öldü Şeker Ahmet Paşa Fitnat Hanım da seslerimiz hep birbirine benziyor giderek ben de anneme siz ölün kirden bir nehirle siz ölün yatmak kalkmak gibi kör bir eylem sevişmek hizaya sokmak çıkartmak sokmak inanın her gün gördüğümüz bu ağlaması bir erkeğin kadının kollarında çok boyutlu hasta bir ruh depresyon mide ağrıları sistit ürtiker her şey bitirmekle başlar demişti annem kapı arkalarını çöp bidonlarını (bunu ömrü koklayarak) bilirsiniz kertenkeleler de dosttur elbet böyle demişti gişe memuru bir yalanı ezerken ayağıyla bir istasyon adı seçerken listeden çıkarırken onu bunu şunu aradan ve her şeyi okulun çatısı çökmüş hep su taşmış lavabodan şair Nef'i sokağında anlaşılmaz ulumalar bir çiçeği soldurmakta hünerli bir cenini boğmakta usta hırçın görgüsüz sevimsiz köpek kusunca rahatlıyor ya insan da öyle kendini hep nehir sanıyor büyük bir dağ ya da ölümlülüğü var kaybetmişliği kaybedecekleri bilmiyor bilmiyor bilmiyor bu gövde taş bu gövde yalan huzura uzattığımız ayağa ayakkabı dar geliyor bekleme