شمارهٔ ۷۲

خدایگانا معلوم رای روشن تست خلوص بندگی و شرط نیک خواهی من من آن کسم که مرا آن محل و مرتبه نیست که کار ملک نکو گردد از تباهی من من آن گدای سخن پیشه ام که وقت سخن زنند اهل سخن لاف پادشاهی من به جان مدح توام زنده و ز روی قیاس سجل مدح ترا در خورد گواهی من چو شب سیاهم از اندوه و چشم می دارم که صبح عدل تو زایل کند سیاهی من روا مدار که عازج شوند ماهی و مرغ بر اشگ گرم و دم سرد صبحگاهی من دهان به روزه و لب برثنای تو مپسند ز دیده تر شده رخسارگان کاهی من مرا بخوان و گناهی مدان که معلوم است همه جهان را احوال بی گناهی من